Mizaru szare, omszałe kamienie.

I szelest liści. Szumiących drzew cienie.

Proroka znakiem u wejścia strzeżony.

Wśród łanów zboża pagórek zielony.

Odwieczna cisza. Nazwiska, imiona.

Pradawne dzieje. I przeszłość miniona.

Jak się pokłonić ma przybysz z zachodu;

Zadumy chwilą? Czy li czarką miodu?

Mizaru szare, omszałe kamienie.

Pieśń dawnej sławy, szepczące drzew cienie.